In beelden op zoek naar de helden van vandaag

December 10, 2018

Beeldhouwer Fen de Villiers (29) presenteert met 'Monumentality' zijn derde solotentoonstelling bij Galerie Verbeeck-Van Dyck. Zijn sculpturen leunen aan bij het 20ste-eeuwse modernisme.

We spreken de Schotse kunstenaar in zijn atelier in Deurne. Het bevindt zich achterin een steenkapperij. Dichter bij het materiaal kan haast niet. 'Ik heb een goede afspraak met het bedrijf en kan mijn steen rechtstreeks hier kopen', zegt hij. Achter de rekken vol ruwe stenen opent zich een uitgestrekte ruimte waarin hij werkt. Stof en werktuigen zijn overal. Op tientallen sokkels staan kleine en middelgrote, al dan niet afgewerkte, sculpturen en modellen in klei. De grotere beelden voor de nieuwe expo bevinden zich op het moment van ons gesprek in de bronsgieterij. De prijs van zijn werken gaat van 1.000 tot 40.000 euro.

Dit is een publicatie in print. De volledige versie is te vinden in De Tijd, 11 december 2018. 

Foto: ©Siska Vandecasteele

Poëzie met een kritische knipoog

December 04, 2018

François Curlet bouwt met bedrijfslogo's en alledaagse voorwerpen een poëtische wereld met veel humor. In het MAC's in Grand Hornu loopt zijn eerste Belgische museale solotentoonstelling.

Sinds enkele jaren maakt François Curlet ook korte films. Ook daarvoor heeft de expo aandacht. Voor 'Jonathan Livingston' liet hij de voorkant van een Jaguar en de achterkant van een lijkwagen aan elkaar lassen, net als in de film 'Harold and Maude' uit 1971. Zijn jongste film, meteen ook het nieuwste werk op de expo, werd geproduceerd door het MAC's. 'The Yummy Patriot' toont een deserterende huzaar die in zijn schuilplaats met veel gesmak een stuk vlees verorbert. Terwijl van de patriot in verhitte tijden toewijding en assertiviteit verwacht wordt, maakt hij net tijd om zorgeloos te genieten van een smakelijke maaltijd, een knipoog naar onze drukke tijden waarin we niet vaak genoeg lui durven te zijn.

Het is geen toeval dat de eerste solotentoonstelling van François Curlet plaatsvindt in het MAC's, een museum voor hedendaagse kunst in een industrieel complex en voormalige koolmijn bij Bergen. Het museum en de kunstenaar delen een bescheiden geschiedenis. Curlet nam deel aan de allereerste tentoonstelling in het MAC's, waarvoor hij nieuw werk produceerde. Hij maakte visitekaartjes voor de buren van het museum, wat een betrokkenheid tussen de instelling en haar sociale omgeving creëerde.

Curlet werd geboren in 1967 in Parijs en studeerde in Lyon en Grenoble. Hij verhuisde naar Brussel, waar hij zijn studies in de beeldende kunsten afrondde aan La Cambre. Sindsdien woont en werkt de kunstenaar in Brussel. Hij zelf noemt hij zich 'belgoïde': voor de Fransen is hij een Belg, maar voor de Belgen blijft hij altijd een beetje 'die Fransman'.

De charme van Curlets oeuvre schuilt in de eenvoud en subtiliteit van zijn boodschap. Zijn creaties zijn poëtische en vaak humoristische suggesties voor een kritiek, of een verfrissend perspectief. Ze staan open voor een persoonlijke interpretatie van de toeschouwer. Nooit neemt het ego van de kunstenaar de bovenhand of is er zelfs maar een schijn van arrogantie. Zoals het conceptuele kunst betaamt, primeert het idee altijd op het object. Daarbij houden luchtig gegniffel en een scherpe kritische blik elkaar in evenwicht.

Dit is een publicatie in print. De volledige versie is te vinden in De Tijd, 5 december 2018. 

Jenny Brosinski - It Only Makes It Worse To Live Without It

November 30, 2018

Process and materiality, one could say, are Jenny Brosinski's main interests. The result of her painterly activity could be described as expressionist… or "maybe it's a kind of neo-expressionist minimalism? ;-)" as the artists once put it herself ironically. In truth, she does not like to think in categories at all. She creates a very modest and personal visual language, in which the surface of the canvas plays a leading role.

Brosinski's working flow consists for a large part in contemplation, but is divided into different phases for each painting. She is always working on several canvasses at the same time. Everything is constantly in motion. Her works are often compared to automatic writing, but on closer consideration seem almost the opposite. Indeed, she creates the marks in a fast flow, but only to look back critically afterwards. Her work always maintains a certain lightness. The spontaneous, often bright yellow and pink, interventions do not have a fixed or clear-cut meaning, but are certainly never banal, arbitrary, or aggressive. One could say they are kind gestures, signs in a search for communication.

For the exhibition 'Jenny Brosinski - It Only Makes It Worse To Live Without It' at PLUS-ONE Gallery (Dec. 1, 2018 - Jan. 13, 2019). This is a printed publication, available at PLUS-ONE Gallery, Antwerp. 

De ontroerende eenvoud van Charline Tyberghein

November 14, 2018

De Antwerpse kunstenares Charline Tyberghein debuteert op haar 25ste met een eerste solotentoonstelling. Haar werk getuigt van een ontroerende eerlijkheid en is nooit vrijblijvend.

Een kleine maand geleden won Tyberghein de KoMASK Masters Salon Painting Award. Die werd uitgereikt aan de beste student van 14 Europese kunstacademies. Door de prijs werd haar eerste solotentoonstelling 'One Trick Phony' bij Next Door in Antwerpen meteen een publiekstrekker. Dat Tyberghein de prijs won, is niet verwonderlijk. Uit haar stijl spreken durf en maturiteit. Nergens lijkt haar techniek te wankelen. Haar werken geven de indruk dat ze perfect weet waarmee ze bezig is.

Tyberghein werkt vanuit een relatief beperkt symbolenpakket. Schoenen of voeten, bakstenen, druppels en ogen komen vaak voor. Haar werken, die 800 à 1.800 euro kosten, figuratief of abstract noemen is moeilijk. Ze zijn beide. Met enkele leesbare symbolen creëert ze een open verhaal, dat de verbeelding van de toeschouwer triggert.

Dit is een publicatie in print. De volledige versie is te vinden in De Tijd, 15 november 2018. 

(foto ©Keteleer Gallery / Denis Decaluwé)

"Het doet er niet toe of het kunst is"

November 01, 2018

In zijn eerste museale solotentoonstelling doet kunstenaar Dennis Tyfus een aantal efficiënte ingrepen in het landschap van het Middelheimmuseum. Hij toont er bestaand en nieuw werk.

W e ontmoeten elkaar in De Nor, het paviljoen dat Dennis Tyfus vorig jaar in het Middelheimmuseum bouwde als een prelude op zijn tentoonstelling. Hij organiseert er regelmatig feestjes en concerten. 'Toen ik van het museum de uitnodiging kreeg om een solotentoonstelling te maken, trok ik mijn stoute schoenen aan en antwoordde ik dat ik er liever een eigen paviljoen zou bouwen. Dat werd De Nor, dat perfect paste in de tentoonstelling 'Experience Traps', de zomer- expo in het kader van het barokjaar 2018.'

Nu is er de tentoonstelling waarin Tyfus zijn veelzijdigheid ongeremd kan etaleren. Je mag hem typeren als een allround kunstenaar. Hij maakt geen onderscheid tussen beeldend werk, performances, optredens, tatoeages, publicaties, teksten of andere uitdrukkingsvormen. 'Ik vind het interessant om overal waar ik kan een werk in te passen. Zo zijn de uitnodiging (een flexi vinyl single) en de titel van deze tentoonstelling 'My Niece's Pierced Knees' voor mij losstaande werken.'

Dit is een publicatie in print. De volledige versie is te vinden in De Tijd, 2 november 2018. 

(foto ©Siska Vandecasteele)

BE:YO:ND

October 19, 2018

We live in a network culture. The current times are no longer easy to define with a set of intellectual ideas, such as modernism or postmodernism. Whereas historiography often defines periods of time with a clear beginning and end, this is no longer true. Information is freely accessible for everyone, and only a few clicks away. Content is also easier to create and share. This shift in mentality not only has an impact on the acquiring and sharing of information, or on our daily practices, but also on art. The four artists in BE:YO:ND research a contemporary link to history, and the relevance of time, repetition and re-appropriation for the present day. Most importantly, their subjects and techniques are working around the atemporal current times: the present is no longer a place in a linear time scheme, but rather a collaging of past and future. As a consequence, their works are characterized by ambiguity, and potential. They go beyond fixed meanings or motifs to research the possibility of alternative meanings.

For the exhibition BE:YO:ND at PLUS-ONE Gallery (Oct. 20 - Nov. 25, 2018)

This is a printed publication, available at PLUS-ONE Gallery, Antwerp. 

Uit logeren met gevoel voor drama - het M HKA te gast in Geel

October 11, 2018

M HKA brengt zijn beste werken naar Geel, waar het op meerdere plaatsen een extra muros presentatie heeft ingericht, ter nagedachtenis aan Jan Hoet die hier in 2013 al eens een tentoonstelling inrichtte. Het blijkt een voltreffer. Geel laat de collectie schitteren, en het M HKA zet Geel in het zonnetje.

 

In het tamelijk slaperige Vlaamse stadje Geel organiseert het M HKA een grootschalige extra muros tentoonstelling, verdeeld over vier historische locaties. De stad, hoe klein ook, heeft een boeiende geschiedenis dankzij de patroonheilige Sint Dimpna, de beschermer van geesteszieken. Die geschiedenis gebruikte ‘kunstpaus’ Jan Hoet in 2013 als uitgangspunt voor zijn tentoonstelling 'Middle Gate' in 2013. Nu presenteren Bart De Baere, directeur van het M HKA en Leen De Backer, curator bij het museum, het vervolg: 'Middle Gate II – Het verhaal van Dimpna'.

De legende van Dimpna gaat, kort samengevat, als volgt: een Ierse koning krijgt na het overlijden van zijn vrouw te maken met psychische gevoeligheden (hij wordt gek, zou je kunnen zeggen) en wordt verliefd op zijn dochter Dimpna. Zij vlucht en komt terecht in een klein stadje in België, Geel, waar zij zich bekommert om de geesteszieken. Haar reputatie reikt al gauw zo ver dat haar vader haar kan vinden en haar vervolgens doodt. Sinds de vijftiende eeuw staat Geel bekend om de opvang van geesteszieken in pleeggezinnen, nog steeds een relatief unieke methode in de wereld.

In 2013 vatte Jan Hoet deze geschiedenis van de stad Geel aan als uitgangspunt voor een tentoonstelling, die nu een vervolg krijgt dat veel meer toegespitst is op het verhaal van Dimpna zelf. Vier symbolen die met de heilige geassocieerd worden, geven aanleiding tot de vier thema’s (een per locatie) waarin de tentoonstelling onderverdeeld is: de kroon (migratie, want Dimpna is de dochter van een koning), het boek (spiritualiteit, het Heilige boek dat Dimpna leidde in haar vlucht), de duivel (waanzin), en het zwaard ((seksueel) geweld). Via die vier thema’s onderzoekt de tentoonstelling de mogelijkheid om deze legende te actualiseren. Daarnaast grijpt het M HKA deze kans vooral aan om met haar collectie uit te pakken – iets waarvoor het instituut in Antwerpen, met name in afwachting van haar nieuwe onderkomen, onvoldoende plaats heeft. Het gevolg is dat de zin om specifieke werken te tonen soms groter lijkt dan reële linken met de thematiek, die sowieso erg breed geïnterpreteerd is. Waar het thema wel erg dicht bij de actualiteit komt, mist dan soms weer enige durf om een sterk standpunt in te nemen.

Ateliergesprekken: Benjamin Demeyere

October 08, 2018

​​Het kunstenaarsatelier: de plek waar het allemaal gebeurt. De plek achter de schermen, waar de kunstenaar inspiratie vindt, koortsachtig werkt en tot rust komt. Welke objecten verzamelt een kunstenaar om zich heen, uit noodzaak of uit genegenheid? In deze reeks selecteert Tamara Beheydt voorwerpen uit een snapshot van een atelier en gaat op zoek naar de verhalen erachter. Deze keer: Benjamin Demeyere.  

Dit is een publicatie in print. De volledige versie is te vinden in Kunstletters #003 (okt./dec. 2018). 
Bestel op www.kunstletters.be

(foto ©Lucid)

"Mensen hebben nood aan idylles"

September 12, 2018

De Antwerpse kunstenaar Ben Sledsens toont in zijn nieuwe expo 'Two Trees' bij Tim Van Laere Gallery zijn voorliefde voor de natuur. Het geeft hem artistiek veel vrijheid. 'Er zijn weinig regels als je bomen schildert.'

Het parcours van Ben Sledsens (27) leest als een echt succesverhaal. De jonge Antwerpse kunstenaar werd tijdens zijn studies aan de Koninklijke Academie opgepikt door Tim Van Laere Gallery. Daar presenteert hij nu voor de tweede keer een solotentoonstelling, 'Two Trees'. Sledsens droomde ervan bij Van Laere Gallery tentoon te stellen. 'Ik voelde aan dat mijn stijl goed in het programma van de galerie zou passen', zegt hij. 'Maar dat Tim me zelf zou opbellen, had ik nooit verwacht. Ik dacht dat het om een grap ging.'

De galerie presenteert graag kunstenaars die kleurrijk en op groot formaat werken. De jongste jaren is er ook een sterke voorkeur voor narratieve, fantasierijke thema's in het programma: denk aan Rinus Van de Velde, Aaron van Erp of Friedrich Kunath. In dat rijtje voelt Sledsens zich thuis.

Dit is een publicatie in print. De volledige versie is te vinden in De Tijd, 13 september 2018. 

(foto ©Siska Vandecasteele)

Dirk Vander Eecken - The New Paintings

September 07, 2018

“Ik ga iets ondernemen dat nooit eerder is gedaan en dat,
Als het eenmaal is uitgevoerd,
Niet zal worden nagevolgd.
Ik wil aan mijn medemensen een mens laten zien zoals
Hij werkelijk is en die mens
Dat ben ik zelf.”
(Jean-Jacques Rousseau)

 

The New Paintings
chaque jour j’attends tout

In zijn nieuwste schilderijen voelt Dirk Vander Eecken (°1954, Mortsel) zich vrijer dan ooit. De kunstenaar staat bekend om het gebruik van rasters, die hij tussen het doek en zijn spuitverf legt, waardoor verschillende oneffen kleurlagen en vele kleine toevalligheden ontstaan. Die rasterpatronen vormden de aanleiding voor Vander Eeckens kunstenaarsdoctoraat, dat hij in 2008 behaalde en waarin hij zijn werken in dialoog bracht met beelden gemaakt door de elektronenmicroscopen van nanowetenschappers aan de universiteit van Antwerpen.

Recent zijn de rasters echter meer als een juk gaan voelen, als een welgekende methode waar (te) veel verwachtingen mee gepaard gaan. Door die structuren nu achterwege te laten vindt hij een vorm van artistieke bevrijding. Nog steeds is er sprake van afstandelijkheid: de kunstenaar raakt het doek niet rechtstreeks aan. Door het weglaten van de mediator (de rasters), krijgt het doek zelf nu ook meer vrijheid. Daar waar in vroegere werken kleine 'foutjes' en oneffenheden slopen, laat Vander Eecken nu welhaast alles aan het toeval over. De uitkomst van zijn schilderkunstige ingrepen is zo goed als onvoorspelbaar.

Ook wat betreft kleurgebruik en abstractie is er sprake van een nieuw gevonden vrijheid. Daar waar zijn vroeger werk door gemengde kleurlagen de vaak ondoordringbare tinten van mistige polderlandschappen evoceerde, en het werk slechts aarzelend ontluikte, geeft zijn juxtapositie van intense kleuren nu de complexiteit van menselijke emoties weer. De nieuwe reeks is tegelijk abstracter dan ooit en erg concreet, in die zin dat oprechte, universele emoties meer toenadering zoeken bij de kijker. Een uitleg behoeft niet: van de kijker wordt niets anders verwacht dan een gevoel, een beleving.

Voor de tentoonstelling 'Dirk Vander Eecken - The New Paintings (chaque jour j'attends tout)' bij (re)D Gallery (9 september - 13 oktober 2018)

Gallery Sofie Van de Velde

September 02, 2018

Gallery Sofie Van de Velde, located in two areas in Antwerp, stands for entrepreneurship in art. Through the participation in art fairs and exhibitions, the gallery focuses on representing artists in a strong international network. Together with the artist, strategies are defined to bring the body of work to a new level. Moving away from a conventional competition-minded gallery model, Sofie Van de Velde’s philosophy is one of collaboration and shared opportunities and networks.

 

The location at Nieuw Zuid, a space shared with Plus One Gallery, presents a strong and diverse exhibition programme. Both galleries not only share a space, but also a philosophy. While keeping their own perspective on artistic choices, they believe in a positive and transparent attitude of collaboration. Being one of the first to settle in this new neighbourhood, the gallery also seeks opportunities for the integration of more art at Nieuw Zuid. The space in Berchem, located inside the gallerist’s home, is used for shorter and often more experimental projects.

Make Your Mark

August 31, 2018

Four young and promising artists, making their mark on the contemporary art scene. At the start of this new art season, PLUS-ONE Gallery brings together Jenny Brosinski, Stevie Dix, Antwan Horfee and Tom Volkaert in a group show that honours their individual practice and their professional respect for each other. What binds them is not necessarily an aesthetic similarity, but rather a spontaneous materiality and their closeness to the gallery's young and open-minded DNA.

Ever since primitive times, humans have felt the need to make their mark. Mysterious prehistoric cave paintings mark the very beginning of visual art as an important form of expression. One basic condition for art is leaving a visible trace on a physical bearer. These four artists are taking this premise quite seriously, all the while focusing on the specific mark-making aspects of their chosen materials, ranging from spray paint, tube paint and pencil, to found objects and ceramics.

These four artists, with completely different backgrounds, are remarkable in a very diverse and wider-than-ever contemporary art scene. Their works are signs of the times, inspired by popular culture, reflecting on the standards of art history and experimenting with less conventional materials. This results in often slightly distorted or uncanny imageries. Brosinski, Dix, Horfee, and Volkaert are hopeful and daring artists. It takes bravery to confront the art world and utter subtle critiques towards art history and its conventions.

PLUS-ONE Gallery also chooses to slightly bend conventions, by not giving these artists a solo show this time, nor by letting a pompous concept dominate their works, but rather by placing them in a loose dialogue about (the future of) contemporary art.

For the exhibition Make Your Mark at PLUS-ONE Gallery (September 1 - October 14, 2018). This is a printed publication, available at PLUS-ONE Gallery, Antwerp. 

Eindexamenspecial 2018 Metropolis M

August 20, 2018

In de eindexamenbijlage van Metropolis M verschijnen vier bijdragen over volgende kunstenaars:

- Camille El-Achkar (PXL MAD Hasselt)

- Ludmila Rodrigues (PXL MAD Hasselt)

- Stijn Wybouw (PXL MAD Hasselt)

- Joery Erna (Sint Lucas Campus Genk)

Dit is een publicatie in print. De volledige versie is te vinden in Metropolis M n°4 (aug./sept. 2018). 

De schoonheid van onze hersenen

July 26, 2018

In het prachtige museum Fondation Maeght aan de Côte d'Azur toont Jan Fabre de mooie tentoonstelling 'Ma nation: l'imagination'. Het is een uitgebreide presentatie van voornamelijk sculpturen, waarbij kleur en licht een cruciale rol spelen.

Dit is een publicatie in print. De volledige versie is te vinden in De Tijd, 27 juli 2018. 

Ateliergesprekken: Carla Swerts

July 02, 2018

​Het kunstenaarsatelier: de plek waar het allemaal gebeurt. De plek achter de schermen, waar de kunstenaar inspiratie vindt, koortsachtig werkt en tot rust komt. Welke objecten verzamelt een kunstenaar om zich heen, uit noodzaak of uit genegenheid? In deze reeks selecteert Tamara Beheydt voorwerpen uit een snapshot van een atelier en gaat op zoek naar de verhalen erachter. Deze keer: Carla Swerts.  

Dit is een publicatie in print. De volledige versie is te vinden in Kunstletters #002 (juli/sept. 2018). 
Bestel op www.kunstletters.be

Everybody Loves the Sunshine

June 29, 2018

As Summer comes closer, it is already undeniably obvious: days become longer, flowers start blooming, people share social media posts about their garden, bright skies, or their first ice cream of the year. People are generally more energized and happy. “Folks get ‘round in the sunshine”, as Roy Ayers sings in his 1976 soul classic ‘Everybody loves the sunshine’.

 

When school is out for two months, and many people have Summer vacations planned, things are usually also more quiet in the art world. A gallery keeping its doors open in July, and proudly presenting a Summer exhibition, is a rarity. Yet, if Summer and sunshine are so beautiful, then why stay closed? For PLUS-ONE Gallery, the sunshine is a reason to throw its doors wide open, and offer you a refreshing look at sunshine, its meaning in art and the potential implications of a careless holiday in the sun.

For the exhibition Everybody Loves the Sunshine at PLUS-ONE Gallery (June 30 - August 19, 2018)

This is a printed publication, available at PLUS-ONE Gallery, Antwerp. 

Gommaar Gilliams - Romeo's Tune

June 29, 2018

De schilderijen van Gommaar Gilliams zijn niet oppervlakkig te beschrijven. Het zijn assemblages van verscheidene materialen, kleuren, texturen, symbolen en kunsthistorische elementen die hem inspireren. De kunstenaar lijkt in de eerste plaats een evenwicht te zoeken tussen abstractie en figuratie. Zijn genereuze, gesterijke penseelvoering herinnert aan de abstract expressionistische traditie. Herkenbare vormen zoals bomen, huizen en de weinige menselijke figuren refereren in hun stijl aan verschillende andere tradities, van antieke Midden-Oosterse miniaturen tot Europees symbolisme.

 

Door het monumentale formaat domineert de geste in Gommaars werken. De hand van de kunstenaar is onmiskenbaar aanwezig in de haast choreografische penseelvoering en de expressionistische behandeling van de gekozen materialen. De schilderijen bevatten lagen nauwkeurig, maar toch intuïtief geplaatste elementen, die samen een collage van beweging, emotie en verlangen vormen.

Reproductie van een eerdere tekst voor de tentoonstelling 'Gommaar Gilliams - Romeo's Tune' bij Gallery Sofie Van de Velde (30 juni - 19 augustus 2018)

Nel Aerts - Checkered Checkmate (exhibition catalogue)

June 23, 2018

Her works are populated by harmless figures, tender colours and clouds in bright blue skies. At first glance, or to the indifferent eye, Nel Aerts’ (°1987, Turnhout) approach might appear innocent, or even naive. However, what matters is the world under and beyond those clouds. For this exhibition, Aerts has re-used old panels. Because of  the underlying layers of paint, the current surface shows a great many irregularities, scars of a past life - just as a human skin might. This skin, which the artist manipulates, scratches and chafes, has become increasingly more important in her practice.

This is a printed publication. The exhibition catalogue is for sale at PLUS-ONE Gallery, Antwerp. 

Tussen Chemnitz en L.A.

May 25, 2018

Duitse melancholie en Amerikaanse zorgeloosheid. Friedrich Kunath verenigt ze virtuoos in zijn doeken en textielsculpturen. Met de spar en de regenboog in een glansrol. 

Hij werd geboren in Chemnitz in Oost-Duitsland, maar trok twaalf jaar geleden zo ver mogelijk naar het westen, naar Los Angeles. Daar woont Friedrich Kunath (45) nog. Dat zijn oeuvre 'typisch' Amerikaanse en 'typisch' Duitse kunsthistorische elementen bevat, ligt haast voor de hand. 'Ik draag die tegenstelling in me,' zegt Kunath in de Tim Van Laere Gallery in Antwerpen, waar zijn eerste Belgische solo-expo loopt. 

Het contrast is tastbaar. Terwijl heel wat werken in een naïeve, ontspannen en zorgeloze sfeer baden, ogen andere melancholisch en zwaarmoedig. 'De Duitse romantiek werd belangrijker naarmate ik werd blootgesteld aan de idiotieën van de westkust. Van die oppervlakkige hedonistische cultuur ga je al eens naar Nietzsche verlangen,' zegt Kunath. Al ziet hij ook schoonheid in de eenvoud van het leven in Los Angeles, wat zich vertaalt in chaos in zijn werk. 

Dit is een publicatie in print. De volledige versie is te vinden in De Tijd, 26 mei 2018 (p.54). 

Kasper De Vos - The Dance for Mobile Reception

May 23, 2018

On the occasion of Antwerp Art Weekend 2018, PLUS-ONE Gallery (Berchem) shows a solo presentation by Kasper De Vos. In ‘The Dance for Mobile Reception’, the artist takes us inside and around sculptures. He usually works with found materials, and especially previously disposed of objects. He transforms them into new modules, all the while respecting the energy of their previous existence and purpose.

 

The title ‘The Dance for Mobile Reception’ is a fulfilled promise: ‘dance’ is probably the clearest common thread throughout the works. There is an inherent movement in multiple materials, such as old train tracks, but especially the wax fingers on mobile phone screens are shaped elegantly like a line drawing, forming a dance on paper. They gracefully represent everyone’s daily finger dance on touchscreens, and, in doing so, form the link to the title’s second part, ‘mobile reception’.

For the exhibition 'Kasper De Vos - The Dance for Mobile Reception at PLUS-ONE Gallery (Berchem) (May 24- 27, 2018)

Wie eet wie in Extra City?

May 22, 2018

In Extra City wordt het cultureel kannibalisme van allerlei kanten belicht. Wat levert dit radicale model van uitwisseling ons op om na te denken over de huidige multiculturele manier van samenleven?

Reappropriatie lijkt het nieuwe modewoord. Iedereen heeft er een mening over, etnische groepen protesteren ertegen, definities worden herbekeken. Zo voert onder andere de recente, om meerdere redenen, maatschappelijk relevante superheldenfilm Black Panther (2018) de gesprekken aan. Er worden vanuit de media vragen gesteld over de toe-eigening van de authentieke Afrikaanse cultuur door de Afro-Amerikaanse acteurs en makers van de film. Anderzijds gaan er stemmen op die Black Panther beschouwen als een omkering van de blanke appropriatie van Afrikaanse culturele elementen.

 

Een soortgelijk debat lijkt te spelen in Extra City. Met de tentoonstelling Eating Each Other wil Kunsthal Extra City in Antwerpen deelnemen aan het debat rond culturele appropriatie. De tentoonstelling is niet zomaar een samenraapsel van kunstwerken die over appropriatie gaan. Precies door de inhoudelijke diversiteit van de gekozen werken brengt Extra City een genuanceerd beeld van de dynamiek van appropriatie. Appropriatie kan immers talloze verschijningsvormen aannemen en verschillende richtingen uitgaan.

Een heel duidelijk voorbeeld daarvan is het Anonymous-masker, wellicht het meest bekend als symbool voor de internationale hackersorganisatie Anonymous, die het overnam uit de stripreeks en film V for Vendetta. Tijdens de Arabische Lente werd het masker - zwart geverfd en met Arabische inscriptie - gebruikt door activisten tegen de Moslimbroederschap. Kunstenaar Mashid Mohadjerin plaatst dit zwarte masker in de tentoonstelling tegenover een gouden masker van Abdul Fatah al-Sisi, de huidige president van Egypte. Het is een perfect voorbeeld van hoe één symbool in rechte lijn kan reizen van populaire cultuur naar politiek, en vooral van hoe het daar weer vertakt naar heel verschillende, en vaak zelfs tegengestelde contexten.

 

Kannibalisme als samenlevingsmodel

Curator Michiel Vandevelde grijpt het Kannibalistisch manifest (Manifesto Antropofago, 1928) van de Braziliaanse modernistische dichter Oswald de Andrade aan als uitgangspunt voor Eating Each Other. De tentoonstelling stelt dan ook de metaforische vraag: ‘wie eet en wie wordt gegeten?’ In zijn manifest schrijft De Andrade eigenlijk een paradigma neer voor het creëren van een kosmopolitische cultuur waarbinnen etnische authenticiteit behouden blijft. Concreet stelt hij voor dat de Braziliaanse cultuur (en meer bepaald de poëzie) esthetische elementen van de kolonisator zou moeten integreren om zo de dualiteit tussen beschaving en barbaars of tussen modern en primitief op te heffen. Hij reapproprieert het beeld van de kolonie als een primitief terrein dat, door de inspanningen van de kolonisator, tot een reflectie van Europa moet verworden. Hij verteert zo als het ware de kolonisatie en kijkt verder naar een nieuwe autonome Braziliaanse identiteit.

Nel Aerts - Checkered Checkmate

May 16, 2018

Her works are populated by harmless figures, tender colours and clouds in bright blue skies. At first glance, or to the indifferent eye, Nel Aerts’ (°1987, Turnhout) approach might appear innocent, or even naive. However, what matters is the world under and beyond those clouds. For this exhibition, Aerts has re-used old panels. Because of  the underlying layers of paint, the current surface shows a great many irregularities, scars of a past life - just as a human skin might. This skin, which the artist manipulates, scratches and chafes, has become increasingly more important in her practice.

For the exhibition Nel Aerts - Checkered Checkmate at PLUS-ONE Gallery (May 17 - June 24, 2018)

Ateliergesprekken: Dirk Vander Eecken

April 29, 2018

Het kunstenaarsatelier: de plek waar het allemaal gebeurt. De plek achter de schermen, waar de kunstenaar inspiratie vindt, koortsachtig werkt en tot rust komt. Welke objecten verzamelt een kunstenaar om zich heen, uit noodzaak of uit genegenheid? In deze reeks selecteert Tamara Beheydt voorwerpen uit een snapshot van een atelier en gaat op zoek naar de verhalen erachter. Deze keer: Dirk Vander Eecken.  

Dit is een publicatie in print. De volledige versie is te vinden in Kunstletters #001 (apr./juni 2018). 

On Monumental Silences - Ibrahim Mahama

April 17, 2018

Een standbeeld uit 1904 toont pater Constant De Deken die met zijn knie een donkere man met ontbloot bovenlijf tegen de grond gedrukt houdt. De missionaris richt zijn blik naar de hemel, terwijl de man aan zijn voeten knielt met samengevouwen handen, als in een smeekbede. Dit standbeeld staat nog steeds op een plein in Wilrijk, een district van Antwerpen. Heeft een beeld met een dermate flagrante koloniale symboliek nog een plaats in onze samenleving? Wat moeten we als (tolerante?) gemeenschap met dergelijke monumenten aanvangen?

 

Verwondingen

Deze vragen werpt kunstenaar Ibrahim Mahama op in zijn tentoonstelling ‘On Monumental Silences’, die werd ingeleid door een performance en debat op 16 januari 2018 in Extra City. Voor deze interventie heeft Mahama, die van Ghanese afkomst is, maar momenteel in Berlijn woont, het standbeeld van pater De Deken nagemaakt in klei. Hij nodigt het publiek uit ingrepen te doen - wat zou u het liefst met een dergelijk beeld doen of zien gebeuren? Hoewel het publiek eerst aarzelt, worden al snel suggesties verwezenlijkt; kan de knielende persoon rechtstaan, of tenminste opkijken?

Dit is een publicatie in print. De volledige versie is te vinden in Metropolis M n°2 (apr./mei. 2018). 

Lust, Laughter, Liquor

March 21, 2018

In May 2017, Plus One Gallery and Gallery Sofie Van de Velde decided to reinforce their projects in a shared and second gallery space in the Nieuw Zuid area in Antwerp. From a common sense of entrepreneurship in art, but with their own perspective on artistic choices, their philosophy is one of collaboration and sharing. With Lust, Laughter, Liquor, their first jointly curated exhibition, the two galleries continue on their collaborative path and celebrate their positive and open-minded attitude towards art.

 

‘Lust’, ‘laughter’, ‘liquor’: these three words form the curatorial framework for a concept revolving around a joyful and positive attitude both galleries show in their endeavours. Lust is used here as a reference to the untranslatable Flemish word ‘goesting’: a feeling of lust, but also a positive willingness to make things happen, and a general lust for life. Laughter is the sound of people meeting in a pleasant atmosphere. It is a symbol for the positive and at times informal relation between two collaborating galleries, who are not only talking business, but also enjoying themselves. And finally there is liquor, related to celebrating good times, new bonds and wild ideas.

 

The exhibition brings together an impressive amount of contemporary pieces and twentieth-century works that haven’t lost any of their relevance. To look back to the past does not mean to be nostalgic, but to excel in the present. Art from the past can form a pertinent contextual bond with art in the present. That is precisely this exhibition’s objective when connecting, for example, a hundred year old erotic drawing by Francis Picabia with the works of Mike Bouchet, who strikes a remarkable balance between lust and humor - or when relating the surrealisms of Marcel Mariën, John Stezaker and Margot Bergman.

Raoul en vrienden

February 15, 2018

Het S.M.A.K. ontsluit het archief van Raoul De Keyser en toont een grote variëteit aan documenten en fotografie. Tamara Beheydt bezocht de tentoonstelling en sprak met de organisator, Steven Jacobs aan de Universiteit Gent, over De Keysers werk en denkproces. 

Dit is een publicatie in print. De volledige versie is te vinden in Metropolis M n°7 (feb./mrt. 2018). 

Kunstwerk van de maand: William Ludwig Lutgens, 'The Complete Canon Law Guide Set', 2017

February 05, 2018

William Ludwig Lutgens is nog maar net afgestudeerd aan het HISK en rijgt de tentoonstellingen aan elkaar. Ook in het buitenland is zijn werk niet onopgemerkt gebleven. Momenteel lopen in Antwerpen twee solotentoonstellingen tegelijk: in het Cultureel Centrum van Merksem en bij PLUS-ONE Gallery.  

 

Op jonge leeftijd is het voor kunstenaars vaak moeilijk om aansluiting te vinden bij de kunstwereld. Voor William Ludwig Lutgens lijkt het allemaal min of meer vanzelf te gaan. Hij wordt vertegenwoordigd door een Antwerpse, een Italiaanse en een Chinese galerie. Afgelopen jaren kon hij solotentoonstellingen in Rotterdam en Napels op zijn naam schrijven en vooral in eigen land gaat het goed: vorig jaar kreeg Lutgens een expo in De Warande in Turnhout en won hij de Eeckman Art Prize.

 

Lutgens hanteert een eigen stijl, die bestaat uit een amalgaam van neodada-collagetechnieken, expressieve schilderkunst, cartoonesque tekeningen en meestal sociaal- of politiekkritische inhoud, overgoten met een sausje van donkere humor. Dit komt het best tot uiting in zijn Geïllustreerd Blad, een “politiek incorrecte” krant, zoals hij het zelf noemt. De krant heeft grosso modo het uitzicht van een doorsnee dagblad, maar bevat kritische tekeningen, schilderijen en teksten. In hun eigen beeldtaal neemt Lutgens de geschreven media en hun integriteit (of gebrek daaraan) op de korrel.

'Ives Maes' in: Photo Friction

January 25, 2018

Ives Maes is eigenlijk beeldhouwer, maar vooral een multidisciplinaire kunstenaar. Zijn recente fotografische werk is ontstaan vanuit visuele onderzoeken naar tijdelijke architectuur. Al in de reeks Recyclable Refugee Camp (2004 – 2008) gebruikte hij fotografie om een sculpturaal project met een hoog fictiegehalte voor te stellen als werkelijkheid. In The Future of Yesterday (2008 – 2012), over de architecturale overblijfselen van wereldtentoonstellingen, verkende hij de dunne lijn tussen feit en verhaal, moment en herinnering. Ives Maes is eigenlijk beeldhouwer, maar vooral een multidisciplinaire kunstenaar. Zijn recente fotografische werk is ontstaan vanuit visuele onderzoeken naar tijdelijke architectuur. Al in de reeks The Future of Yesterday, over de architecturale overblijfselen van wereldtentoonstellingen, verkende hij de dunne lijn tussen feit en verhaal, moment en herinnering.  Hij experimenteert met het omzetten van foto’s naar sculpturen met behulp van een 3D-printer. Door te experimenteren met gebogen lijsten denkt Maes verder na over het verlenen van sculpturale kwaliteiten aan een foto. Een gebogen foto krijgt niet alleen een driedimensionaal uitzicht dat het perspectief versterkt en de inhoud benadrukt, maar gaat ook een bijzondere dialoog aan met de architectuur van de toonruimte.

 

Maes werkt sinds november 2013 aan een nieuw en zeer persoonlijk project over zijn heimat, genaamd ‘Sunvillee’. Na enkele ingrijpende familiale gebeurtenissen nam Maes hij intuïtief zijn camera ter hand en maakte een tocht door zijn geboortedorp Zonhoven, met vervallen negatieven als registratiemateriaal. Langzaamaan ontstond een reeks met als hoofdrolspeler de zon, die niet alleen zijn naam aan het dorp verleent, maar die symbool staat voor fotografie als medium van het licht.

 

De vervallen negatieven die hij gebruikte verlenen de ontwikkelde beelden een bijzondere filter. De foto’s lijken digitaal bewerkt, maar zijn dat niet. De uniciteit van elk afzonderlijk werk doet eer aan het persoonlijke verhaal waarin de reeks haar oorsprong vindt. Dankzij hun authenticiteit en abstractie zijn Maes’ werken niet beperkt tot de niche van de fotografie, maar sluiten ze meer aan bij andere media zoals de schilderkunst en de installatiekunst. Als terugkoppeling naar zijn oorsprong bekeek Maes ook oude Super-8 films die zijn vader maakte. Door de projecties te fotograferen, creëert de kunstenaar een zekere afstand. De uiteindelijke beelden zijn abstracties met een melancholische ondertoon; vervormde herinneringen van feitelijke gebeurtenissen. 

 

De opnames werden reeds afgerond in maart 2015. Sindsdien werkt hij aan de uitvoering van deze opnames beelden in de vorm van fotosculpturen en fotografische installaties. Door te experimenteren met zelfgemaakte, soms gebogen kaders denkt Maes verder na over het verlenen van sculpturale kwaliteiten aan een foto. Een gebogen foto krijgt niet alleen een driedimensionaal uitzicht dat het perspectief versterkt en de inhoud benadrukt, maar gaat ook een bijzondere dialoog aan met de architectuur van de toonruimte. Op die manier worden zijn fotografische beelden sculpturale beelden.

Deze tekst verscheen in de catalogus bij de tentoonstelling Photo Friction, die plaatshad in C.C. Mechelen (27 januari - 15 april 2018) en is een herwerking van een eerder verschenen tentoonstellingstekst.  

William Ludwig Lutgens - Eat me up and spit me out, Junior

January 24, 2018

He absorbs an abundance of images and impressions and then ‘vomits’ them into his works. This is how William Ludwig Lutgens (°1991) describes his own art practice. His paintings and drawings have a chaotic character because of their ‘trashy’, almost anarchistic style. However, Lutgens does not limit himself to a single medium or material. His artistic strength is in his skilful combination of neodada-inspired collage techniques and cartoonesque drawing with an often expressive use of paint, and socially critical, politically charged content with an overtone of dark humour. His exhibition at Plus One Gallery includes paintings on a variety of bearers, ranging from canvas and wood to marble, as well as wall drawings, drawings on paper and even a discrete but hilarious sculpture.

 

All of Lutgens’ motivations come together in one of his key pieces; ‘Het Geïllustreerd Blad’ (‘The Illustrated Paper’) a ‘politically incorrect’ newspaper - the second edition of which will be launched during his solo exhibition at Plus One Gallery. The first edition covered an amalgam of subjects, from colonialism and ecology to economy and health. Overall, it is mainly a critical pastiche of the format and content of regular newspapers, and more specifically, it questions the integrity and neutrality (or lack thereof) of the media.

 

The second edition of ‘Het Geïllustreerd Blad’ is inspired by publicitary brochures and will have consumption, both of commerical products and of images, as its overarching theme. Lutgens questions our society, which is ruled by marketing and cloaked in an excess of perfect-yet-fake imagery. Related to that is his satirical perspective on the art world, which is equally more and more governed by marketing. His works also make the viewer their subject: how do we consume images, and specifically art? Lutgens subtly steers the viewer’s reading of his work, without giving any definite answers.

 

Departing from the comparison of his art practice to bulimia, he is recently working on a series of ‘pukes’. The whimsical shapes of the wooden panels are cut from previous works, which the artist has first repainted with white, but still allowing the past texture some visibility by scraping the top layer. The title of the exhibition refers to the same metaphor. The sentence ‘Eat me up and spit me out, Junior’ sounds as if taken from a Clark Gable movie, but is in fact a spontaneous quote from Lutgens himself. Besides setting a catchy tone for the exhibition, it also connects his typical method with a very present subject in this show: the artist’s youth.  

Non finito - Perry Roberts

January 17, 2018

Perry Roberts is nog niet klaar - en vooral niet met zijn eigen oeuvre. In zijn nieuwe tentoonstelling bij Gallery Sofie Van de Velde zoekt hij de confrontatie met zijn artistieke verleden op. De kunstenaar komt uit een postminimalistische traditie, maar heeft nu een heel nieuwe adem gevonden.

 

‘Non finito’ is een concept uit de renaissance: het onafgewerkt laten van schilderijen en sculpturen creëert een heel specifieke esthetiek. Roberts maakt zich deze techniek eigen door een nieuwe interpretatie. In zijn nieuwe atelier nam hij zich voor enkele oudere werken te herstellen. Dit idee nam al gauw een nieuwe wending; hij ontwikkelde geleidelijk aan een heel eigen techniek waarbij hij repen en fragmenten van verschillende materialen knipte, combineerde, aan elkaar naaide, voortbouwend op zijn liefde voor de esthetische kwaliteiten van onder meer linnen, canvas, katoen. Met zorg aan elkaar verbonden, en bewerkt met een veelheid aan verf- en kleursoorten, vullen die elkaar letterlijk en figuurlijk aan. Het geheel is groter dan de som van de delen. 

Deze tekst verscheen in print, bij de tentoonstelling Non finito - Perry Roberts (18 januari - 3 maart 2018) bij Gallery Sofie Van de Velde in Antwerpen. 

Please reload

All texts: ©Tamara Beheydt