De kleuren van de meester

September 09, 2020

Het Van Eyckjaar is nog niet voorbij. In het Designmuseum in Gent kun je momenteel een ‘pigmentwandeling’ maken en experimenten met kleur ontdekken, allemaal geïnspireerd door de kleuren in het Lam Gods en Van Eycks andere schilderijen.

Curator Siegrid Demyttenaere nodigde designers uit om het Lam Gods tijdens de restauratie te gaan bekijken en zich te laten inspireren. In drie delen toont ‘Kleureyck’ hoe de tinten die Van Eyck zo magistraal beheerste, vandaag voortleven.

Dit is een publicatie in print. De volledige versie is te vinden in Openbaar Kunstbezit Vlaanderen 2020.4 (augustus-september 2020). 

Foto: © Atelier lachaert dhanis

Kunstenaars promoten via Spotify

September 07, 2020

Tijdens de coronacrisis een nieuwe galerie openen, lijkt gedurfd. Frederik Vergaert en Ferry Saris, twee vrienden met een verschillende relatie tot kunst, wagen met Fred & Ferry de sprong. De nieuwe galerie neemt de ruimte van de voormalige galerie Marion de Cannière in Antwerpen over.

Het getuigt van lef om midden de coronacrisis, die de cultuursector zwaar treft, een galerie te openen. Ferry Saris blijft er nuchter onder. ‘Ik sprak er laatst over met een collega-galeriehouder. Hij richtte zijn eigen galerie tien jaar geleden op, tijdens de financiële crisis. En als het dat niet is, is er misschien een persoonlijke crisis. Er zijn altijd dingen mis.’

Frederik Vergaert en Ferry Saris zijn al jarenlang vrienden. ‘We leerden elkaar kennen aan de schoolpoort', vertelt Saris. ‘Onze zonen zaten in dezelfde klas, wat ook al eens leidde tot verjaardagsfeestjes.'

‘Bij zo’n gelegenheid kwam ik bij Ferry thuis en zag ik een prachtig bronzen kunstwerk van Carel Visser. We raakten aan de praat en werden vrienden,' pikt Vergaert in.

Dit is een publicatie in print. De volledige versie is te vinden in De Tijd, 8 september 2020. 

Foto © Brecht Van Maele

Over chaos, harmonie en wegzinkende dromen. In gesprek met Felix Kindermann

September 07, 2020

Felix Kindermann maakt materiële en immateriële sculpturen, die de verhouding tussen individu en omgeving, en de communicatie tussen mensen, onderzoekt. Dit najaar staat een aantal grote projecten op zijn agenda, onder meer in Kunsthal Gent en KANAL - Centre Pompidou. Aanleiding genoeg voor een gesprek in zijn atelier aan het kanaal in Molenbeek. 

Dit is een publicatie in print. De volledige versie is te vinden in H ART #206, september 2020.

De trots die nog moet komen: Aay Liparoto

September 01, 2020

In de rubriek STROOMOPWAARTS verkent Tamara Beheydt de Belgische hedendaagse kunst. Haar oog valt op kunstenaars die, klimmend naar de top, tegen de stroom in durven gaan: met verrassende onderwerpen, met vernieuwende technieken of met pertinente vragen. Deze maand: Aay Liparoto in M HKA.

 

In de groepstentoonstelling ‘Together.’ in het M HKA is een werk van Aay Liparoto opgenomen. De multidisciplinaire kunstenaar werd in de Verenigde Staten geboren, groeide grotendeels op in het Verenigd Koninkrijk en woonde ook al in Berlijn. Ondertussen woont en werkt die in Brussel.

 

‘Together.’ is de eerste institutionele tentoonstelling met enkel LGBTQIA+ kunstenaars in België. Een belangrijk gegeven, want hoewel er veel andere initiatieven, festivals, workshops, etc. rond queer kunst zijn, wordt die in instellingen vaak achterwege gelaten.

 

Blinde vlekken 

De curator van ‘Together.’, Philip Huyghe, noemt het werk van Liparoto het ‘meest activistische werk in de tentoonstelling.’ Het is vooral het meest uitgesproken werk. In een combinatie van tekst en beeld neemt de kunstenaar een helder en onverwacht standpunt in. Terwijl we pride vieren – en dit een belangrijk signaal is – lijkt het bijna ongehoord om die trots in vraag te stellen. Toch doet de kunstenaar dit, vanuit een persoonlijk gevoel.  

Foto © Megan Leigh-Heilig. 

Pride in het museum

August 06, 2020

Geen Pride Week door corona, maar Antwerpen viert holebi’s en transpersonen op een andere manier. ‘Together.’ in het M HKA is de eerste lgbtq-groepstentoonstelling ooit in België. ‘De kunstgeschiedenis is doordrongen van queer.’

 ‘2020 markeert het vijftigjarige bestaan van de Pride Parade. Het is erg jammer dat de parade precies dit jaar niet kan doorgaan’, zegt de curator, kunstenaar Philip Huyghe, voor wie het queeraspect een constante is in zijn oeuvre. ‘Ik beschouw mezelf niet als activist, maar mijn kunst is zeker geëngageerd en gestuurd door het queerzijn. Ik ijver al enkele jaren voor een dergelijke expo in het M HKA. Nu is ze er eindelijk.’

Dit is een publicatie in print. De volledige versie is te vinden in De Tijd, 7 augustus 2020. 

Foto © Katrijn Van Giel

De ontdekkingsreiziger: Tim Volckaert

July 29, 2020

In de rubriek STROOMOPWAARTS verkent Tamara Beheydt de Belgische hedendaagse kunst. Haar oog valt op kunstenaars die, klimmend naar de top, tegen de stroom in durven gaan: met verrassende onderwerpen, met vernieuwende technieken of met pertinente vragen. Deze maand: Tim Volckaert in Cultuurcentrum Mechelen.

“Elke oplossing is een goed antwoord”: zo vertaalt zich de titel van de eerste grote overzichtstentoonstelling van Tim Volckaert in het cultuurcentrum van Mechelen. De titel omschrijft een belangrijk aspect van zijn praktijk. Doorheen zijn oeuvre zoekt de kunstenaar elk mogelijk medium en materiaal op.

 

De tentoonstelling is niet chronologisch opgebouwd, maar verzamelt Volckaerts werken in verschillende clusters. Een eerste blik maakt enkele kernaspecten van de kunstenaar duidelijk: hij schuwt geen enkel materiaal, hij plaatst zijn eigen lichaam in dienst van de kunst en hij maakt graag meerdere werken rond eenzelfde idee.

Wat in Turnhout in het donker schuilt

July 27, 2020

Het verschil tussen licht en donker, de angst en de liefde voor het donker, de slaap. In de tentoonstelling 'De Nacht' in De Warande in Turnhout zijn alle aspecten van de nacht aanwezig. 

Dit is een publicatie in print. De volledige versie is te vinden in De Tijd, 28 juli 2020. 

Foto: © Hans Op de Beeck, Location 1. 

Guided by the paint. On the works of Denie Put

July 13, 2020

A colourful flat surface at first sight, yet on closer inspection: a labyrinth of layers and a multitude of materials. Denie Put’s experimental paintings carry the viewer to a dimension somewhere between the abstract and the surreal.

Put is constantly driven by experiments and coincidence. Yes, he does make sketches, but no, those are not literally translated into the larger-scale paintings. The sketches, which are equally colourful and dynamic, usually are a starting point. On the canvas, however, Denie is guided by what his materials offer him. Little ‘mistakes’ and coincidences inspire him to new shapes or ideas. Precisely because he allows such small accidents, a spontaneous, intuitive drive takes over and the painting becomes its own free character. In the process, he experiments with a variety of materials, ranging from oil paint and acrylic to ballpoint pen, pencils, and paint rollers of different sizes. More recently, he explores the qualities of ink, which brings a new aspect of fluidity to some of the works.

Isabel Fredeus - Cities Living Within

July 04, 2020

Materialiteit en proces zijn kernwoorden in de zeer diverse praktijk van Isabel Fredeus (°1991, woont en werk in Kapellen). Aan dit nieuwe project gaat een geduldig onderzoek vooraf, rond de verzuring van het oceaanwater en het afsterven van koralen. In een grote verscheidenheid aan media drukt de kunstenares uit wat haar onderzoek haar leert: dat koralen een fluorescerende kleur aannemen om zich tegen de hitte van de zon te beschermen, alvorens ze wit worden en afsterven; of hoe zeedieren een steeds zwakker skelet ontwikkelen door een ontregeling van de zuurtegraad van het oceaanwater. In een grote gistfles vertaalt Fredeus dit proces letterlijk: schelpen worden in (zuur) azijn ondergedompeld en verdwijnen op slechts enkele uren tijd voor onze ogen.

Tekst verschenen bij de tentoonstelling van Isabel Fredeus, Cities Living Within, Whitehouse Gallery, 5 juli - 30 aug. 2020. Ook beschikbaar in het Engels / Also available in English. 

Anton Cotteleer - Smoke Gets In Your Eyes

July 04, 2020

Smoke Gets In Your Eyes van Paul Anka is één van de zeemzoete liedjes die Anton Cotteleer (°1974, woont en werkt in Kalmthout) weleens op zijn jukebox afspeelt. Het gaat over de vaagheden van verliefd zijn, een vertroebeld perspectief op het leven. Die suggestieve waas ligt ook over Cotteleers werken. Met als inspiratie een Romeins fresco van een dame met een spiegel, creëert hij een groep sculpturen die – meer dan ooit in zijn oeuvre – op elkaar afgestemd zijn. Samen verkennen ze een idee van menselijke zelfreflectie; van een spiegel tot geabstraheerde lichaamsfragmenten.

Tekst verschenen bij de tentoonstelling van Anton Cotteleer, Smoke Gets In Your Eyes, Whitehouse Gallery, 5 juli - 30 aug. 2020. Ook beschikbaar in het Engels / Also available in English.  

Questions Without Judgment - Vragen Zonder Oordeel

June 30, 2020

Kris Van Dessel and Tamara Beheydt

Deathlike Silence

'Questions Without Judgment - Vragen Zonder Oordeel', 2020

ed. 4 + 2 AP

Texts: Tamara Beheydt

English translation: Jonathan Beaton

Recorded at the artist's home in Ekeren, Antwerp, Belgium. 

Unedited master recordings. 

Environmental, atmospheric and digital influences are included. 

33 rpm

Break the deathlinke silence!

Play as loud as possible! 

De snelste streek: Shirley Villavicencio Pizango

June 24, 2020

In de rubriek STROOMOPWAARTS verkent Tamara Beheydt de Belgische hedendaagse kunst. Haar oog valt op kunstenaars die, klimmend naar de top, tegen de stroom in durven gaan: met verrassende onderwerpen, met vernieuwende technieken of met pertinente vragen. Deze maand: Shirley Villavicencio Pizango in Geukens & De Vil.   

 

Geukens & De Vil heropent na de coronacrisis met een frisse wind: de werken van Shirley Villavicencio Pizango (°1988) brengen het zomerse weer naar binnen.  De toegankelijke, maar niet eenduidige schilderijen in haar tweede solotentoonstelling handelen voornamelijk rond haar familie en haar achtergrond, maar openen deuren naar bredere betekenissen.

 

Villavicencio Pizango is van Peruviaanse oorsprong. Ze kwam als adolescent naar België en woont en werkt nu in Gent. Terwijl ze stilaan naam maakt in de Belgische hedendaagse kunstscène, blijft de cultuur waarin ze opgroeide een belangrijke invloed. Ze schildert vaak familieleden en vrienden, en vindt inspiratie in, onder andere, de Peruviaanse Nazcalijnen; gigantische lijntekeningen in de woestijn, duizenden jaren geleden vervaardigd en vanuit de lucht zichtbaar. Ook moderne kunstenaars als Paul Gaugain, Henri Matisse, Diego Rivera en Frida Kahlo hebben zichtbaar een indruk op haar nagelaten.

Foto: We Document Art

A Tree in Stieglitz 19

June 16, 2020

Zoals vele andere werd ook de opening van ‘A Tree’ bij galerie Stieglitz 19 uitgesteld wegens de coronacrisis. Op 15 mei was het dan toch eindelijk zover. In totaal tonen twaalf kunstenaars elk één werk rond het thema van de boom.  

 

Voor de samenstelling van ‘A Tree’ schakelde de galerie curator Marie Papazoglou in, voormalig coördinator van tentoonstellingen bij Botanique. Zij koos voor enkele vertegenwoordigde kunstenaars, maar droeg ook andere namen aan, meer bepaald Cai Huanhe en Boris Thiébaut.  

 

Haar begeleidende tekst beschouwt de boom als metafoor voor en parallel aan de mens. Het is een oeroud wezen, dat al veel langer dan de mens op de aarde aanwezig is. Niet alleen kan de boom symbool staan voor menselijke standvastigheid, buigzaamheid en groei; het bestaat ook parallel aan de industriële, technologische en commerciële vooruitgang van de mens.  

Dit is een publicatie in print. De volledige versie is te vinden in H ART #204, juni 2020.

Beeld: c. Ren Hang. 

No perfect paradise: Tramaine de Senna

May 27, 2020

In de rubriek STROOMOPWAARTS verkent Tamara Beheydt de Belgische hedendaagse kunst. Haar oog valt op kunstenaars die, klimmend naar de top, tegen de stroom in durven gaan: met verrassende onderwerpen, met vernieuwende technieken of met pertinente vragen. Deze maand: Tramaine de Senna, M HKA In Situ.

Eindelijk is het zover: het eerste museumbezoek sinds de lockdownmaatregelen. Gewapend met mondmasker en desinfecterende handgel trek ik naar het M HKA in Antwerpen, waar de tentoonstelling – gelukkig! – verlengd werd tot eind augustus. De grootste verrassing was de presentatie van Tramaine de Senna, een jonge Amerikaanse kunstenares die in Antwerpen woont.

 

Onder de naam In Situ maakt M HKA ruimte voor middelgrote solotentoonstellingen van jonge tot gevestigde kunstenaars. Het is vooral de bedoeling dat er nieuw werk getoond wordt. Tramaine de Senna  (1981) werd geboren in San Francisco. Ze studeerde kunst en architectuur aan Berkeley in Californië. In 2013 haalde ze een artistieke master in Breda en in 2015 was ze laureate aan het HISK in Gent.

Virtueel gaat viraal. Maar komt de kunst tot haar recht?

May 19, 2020

Musea, galeries en andere kunstruimtes werden door de coronacrisis gedwongen de deuren te sluiten en hun toevlucht te nemen tot digitale middelen. De online tentoonstellingen en videorondleidingen staken in overvloed de kop op. Kunst is natuurlijk al langer online aanwezig. Galeries sluiten verkopen via digitale platformen als Artsy, curatoren gaan steeds vaker op zoek naar nieuw talent via Instagram. Welke plaats heeft deze ‘digitale kunstwereld’ echt? Heeft de digitale revolutie ons kijken naar kunst gewijzigd? Kan een virtuele expo inderdaad een fysieke ervaring vervangen?

Dit is een publicatie in print. De volledige versie is te vinden in H ART #203, mei 2020.

Vinder en verteller. Kris Martin over zijn eerste Belgische retrospectieve in S.M.A.K.

April 19, 2020

De afgelopen 20 jaar heeft Kris Martin (°1972) een stevige internationale carrière uitgebouwd. Voor het eerst krijgt hij in ons land een retrospectieve. De tentoonstelling in S.M.A.K. is perfect getimed tijdens het Van Eyck-jaar: Martin ging doorheen zijn oeuvre al meerdere keren in dialoog met Van Eyck. 

Dit is een publicatie in print. De volledige versie is te vinden in Openbaar Kunstbezit Vlaanderen 2020.1, april-mei 2020.

Foto: © Saskia Vanderstichele

A Free Space. On the works of Denitsa Todorova

April 19, 2020

Working almost exclusively with graphite on paper, Denitsa Todorova creates an abstract world of soft strokes in shades of black and grey. With a unique approach to her medium, she offers the viewer a veil, a passage to myriad possible meanings and dialogues, bound to trigger one’s imagination.


The artist has discovered for herself an inverted technique: first, she completely covers her paper in graphite powder. Then, she carefully starts erasing this black surface, so that a meticulously crafted image appears. ‘The results of my work might seem abstract and filled with coincidences, but for me they are really structured. I have a clear vision in my mind of what the image will look like, and I have to be very careful not to erase too much or too little. It’s a very time-consuming practice.’ There is space for a playful element in the shape of the paper, which is determined in advance, but is not necessarily cut off straight. This gives the final work a strongly individual, structural character.

Ateliergesprekken: Bram Kinsbergen

April 06, 2020

Het kunstenaarsatelier: de plek waar het allemaal gebeurt. De plek achter de schermen, waar de kunstenaar inspiratie vindt, koortsachtig werkt en tot rust komt. Welke objecten verzamelt een kunstenaar om zich heen, uit noodzaak of uit genegenheid? In deze reeks selecteert Tamara Beheydt voorwerpen uit een snapshot van een atelier en gaat op zoek naar de verhalen erachter. Deze keer: Bram Kinsbergen.

Dit is een publicatie in print. De volledige versie is te vinden in Kunstletters #009 (apr./jun. 2020). Bestel op www.kunstletters.be.

Foto: © Julie Van Kerckhoven.

Verlangen naar Arcadia. Een gesprek met Gommaar Gilliams

April 01, 2020

Op donderdagavond 5 maart opende Gommaar Gilliams (1982) een tentoonstelling bij De Buck Gallery in New York, op de zaterdagmiddag nadien bij Gallery Sofie Van de Velde in Antwerpen. De twee tentoonstellingen Always Been Told (in New York) en In the Ballpark (in Antwerpen) vertellen aparte verhalen, maar borduren verder op motieven die hij al langer verkent.

 

Toen Gommaar Gilliams in 2016 afstudeerde als master in de schilderkunst nam zijn carrière als kunstenaar vrij snel een internationale vlucht, nadat hij door zijn mentor Koen van den Broek geïntroduceerd werd bij De Buck Gallery in New York. “In maart 2018 kreeg ik er mijn eerste solotentoonstelling. Ongeveer tegelijk begon ik samen te werken met Sofie Van de Velde. Beide galeries zijn zeer belangrijk voor mijn ontwikkeling. Ze werken allebei naar een groter verhaal toe met mij, en verdedigen een sterk geloof in mijn oeuvre.”

“De nieuwe werken gaan verder op reeksen die ik maakte in The Cabin, een kunstenaarsresidentie in Los Angeles, waar ik in 2019 verbleef. Je zou misschien kunnen zeggen dat de reeks in Antwerpen melancholischer van aard is, en die in New York wulpser, verleidelijker. Maar eigenlijk hebben ze dezelfde fundamenten.”

Ook H ART is niet gespaard door het coronavirus. Nummer #202 (april 2020) verschijnt enkel online.

Foto: Jean-Pierre Stoop

Tijdloze erotiek: Jean Schwind

April 01, 2020

In de rubriek STROOMOPWAARTS verkent Tamara Beheydt de Belgische hedendaagse kunst. Haar oog valt op kunstenaars die, klimmend naar de top, tegen de stroom in durven gaan: met verrassende onderwerpen, met vernieuwende technieken of met pertinente vragen. Deze maand: Jean Schwind bij PLUS-ONE Gallery.

Is het wat onconventioneel om in deze rubriek over jonge, opkomende kunstenaars iemand te bespreken die al 35 jaar overleden is? Wellicht wel. Onconventioneel is echter ook het relatief kleine oeuvre van Jean Schwind (1935-1985), een Belgische kunstenaar die meer erkenning verdient. 

Jean Schwind, die geboren werd als Jean Warie, had geen typische loopbaan voor een kunstenaar. Zijn vader was architect, maar Schwind studeerde Romaanse talen aan de universiteit van Gent. Aan het einde van de jaren 1960 werd hij uitgever van kunstboeken, en richtte hij mee een galerie op in Brussel: Fitzroy. Daar toonde hij in 1969 voor het eerste zijn kunst. Hij exploreerde de kunstwereld nog even verder, tot hij in 1976 alweer besloot zijn carrière te beëindigen – met een nep bericht over zijn eigen overlijden.  

One night only

PLUS-ONE Gallery toont een reeks erotische werken op papier van Schwind. Ze hebben verschillende formaten en thema’s, maar allemaal zijn ze in een diep en gloeiend rood geschilderd. De grotere werken tonen verschillende menselijke figuren op het voor- en achterplan, met elkaar verweven in erotische houdingen en seksuele praktijken. 

Over tranen en grenzen heen. Een gesprek met Charbel-joseph H. Boutros

March 04, 2020

Het S.M.A.K. in Gent heeft sinds 2018 een werk van de Libanese kunstenaar Charbel-joseph H. Boutros (1981) in zijn collectie. Nu heeft hij er een solotentoonstelling, zijn eerste in een Belgisch museum en zijn grootste in Europa tot nu toe.

 

Op 17 oktober 2019 opende in het Beirut Art Center een solo van Boutros, in het kader van Home Works 8, een driejaarlijks kunstevenement. Diezelfde avond betekende de start van protesten en betogingen tegen de regering in Libanon. Het Beirut Art Center besloot de tentoonstelling ‘onbeperkt uit te stellen’, bij wijze van steun aan de manifestaties, die nog steeds voortduren.

“De kern van die tentoonstelling komt nu terug in S.M.A.K. Als een soort hommage, zeg maar. In de centrale ruimte staat An Artwork That Is Shown Close To The Model Of The Unrealized Project Where Ideally That Work Should Be Shown. In een kleine glazen bol wordt een traan uit het linkeroog van mijn galeriehouder vermengd met water uit de Atlantische Oceaan. Daarnaast staat een maquette van een ideaal museum: de perfecte plaats om dit kunstwerk te tonen. Maar het zal altijd ongerealiseerd blijven.”

Dit is een publicatie in print. De volledige versie is te vinden in H ART #201,

maart 2020.

Foto © S.M.AK.

Corridor Gallery Antwerpen

March 04, 2020

Zeven jaar lang was Keteleer Gallery op twee locaties in de Leopoldstraat in Antwerpen gevestigd. Na hun verhuizing opent Lode Geens in één van die panden zijn nieuwe galerie Corridor.

 

Aanvankelijk had hij zijn oog op een ander pand laten vallen: een lange, nauwe ruimte. Vandaar de idee voor de naam Corridor. Toch viel de uiteindelijke keuze op een van de twee panden die van 2012 tot september 2019 door Keteleer Gallery werden gebruikt. Ideaal, volgens Geens: “Alles is hier perfect in orde om kunst te tonen. Het is niet te groot en bovendien heb ik een goed huurcontract.”

Dit is een publicatie in print. De volledige versie is te vinden in H ART #201,

maart 2020.

Foto: © Werner Mannaers

Silence is so accurate bij Geukens & De Vil

March 04, 2020

Toeterende auto’s, ratelende treinen, zoemende computers en toestellen, rinkelende telefoons en jingles van sms’jes, Messengerberichtjes en meldingen van de nieuwsapp. Waar vinden we ooit nog stilte? Bij Geukens & De Vil zoekt curator Lien Craps rust in de kunst.

Al zes jaar is Lien Craps assistente bij Geukens & De Vil in Antwerpen. Voor haar eerste tentoonstelling als curator gaven de eigenaars van de ruimte, Marie-Paule De Vil en Yasmine Geukens, haar carte blanche. Craps merkte in haar eigen omgeving en leefwereld een steeds dringendere nood aan stilte en rust op, even ontsnappen aan het hectische, 21ste-eeuwse leven. Ze stelt een tentoonstelling samen die op verschillende manieren rust verbeeldt of teweegbrengt.

Dit is een publicatie in print. De volledige versie is te vinden in H ART #201,

maart 2020.

Foto: © Geukens & De Vil

Stroomopwaarts: Felicity Hammond

February 20, 2020

In de rubriek STROOMOPWAARTS verkent Tamara Beheydt de Belgische hedendaagse kunst. Haar oog valt op kunstenaars die, klimmend naar de top, tegen de stroom in durven gaan: met verrassende onderwerpen, met vernieuwende technieken of met pertinente vragen. Deze maand: Felicity Hammond bij Extra City.

In een video-interview uit 2019 vertelt Felicity Hammond hoe ze haar buurt in het zuidoosten van Londen ziet veranderen. Enerzijds vindt ze een grote schoonheid terug in vervallen fabrieksgebouwen. Anderzijds legt ze in haar multimediaal werk de gentrificatie van de omgeving vast.

 

Vooral vanaf 2012, in de aanloop naar de Olympische Spelen in Londen, zag ze grote veranderingen in haar omgeving én haar werk. De fabrieken waar haar familie ooit werkte, verdwenen en moesten langzaam het veld ruimen voor nieuwe behuizing. Daar ligt de basis van Hammonds interesse in de digitale beelden die de toekomstige architectuur van een stad adverteren. Ze moeten de voorbijganger verleiden, naar deze ideale stedelijke residentie doen verlangen.  

Foto © Felicity Hammond

Narcissus? bij Base-Alpha Gallery

February 06, 2020

In ‘Narcissus?’ toont Base-Alpha Gallery zes jonge kunstenaars die hun lichaam inzetten als medium. Los van het thema, is vooral de keuze van kunstenaars verrassend. Geen van de zes is namelijk door de galerie vertegenwoordigd.

 

Wellicht een verstandige keuze, dat vraagteken achter Narcissus, een geladen naam. Narcissus is een figuur uit de Griekse mythologie die, als gevolg van een vloek, verliefd werd op zijn eigen reflectie. De mythe is de aanleiding, maar niet de kern van de presentatie. Ook zelfliefde dekt de lading niet. De werken van Flor Maesen, Wobbe Micha en Benny Van de Meulegracht-Vranckx handelen onder meer over het ego. De ijdelheid in onze huidige cultuur is een aanwezig thema, maar ook de zoektocht naar identiteit is hier belangrijk.

Foto © Flor Maesen

‘Ik wil de praktijken van andere kunstenaars faciliteren’ - Een gesprek met maker en curator Laurens Mariën

February 03, 2020

Van donderdag 13 tot zaterdag 15 februari vindt in Campo Victoria en Kunsthal Gent het festival Enter Through The Void, Exit Through The Gift Shop plaats. De bezieler: Laurens Mariën (1990), die onder de naam Nein optreedt als kunstenaar-curator. Een gesprek over (liever niet) in hokjes denken, het huidige kunstenlandschap en over tentoonstellen als kunstvorm.

Campo Victoria in Gent wordt omgetoverd tot een resort: wellness center, beauty spa met jacuzzi’s en cinema. De titel komt van twee films: enerzijds Enter The Void van Gaspar Noé, anderzijds Exit Through The Gift Shop, over Banksy. “Eerst stap je een leegte binnen, en buitengaan doe je uiteraard langs de winkel, zoals dat overal gaat. Beide zijn in dit geval artistieke installaties. Het festival gebeurt daartussen.”

Ontmoetingsplek

De geboekte artiesten zijn relatief jong, en niet in één categorie te vatten. “Ik hou niet zo van hokjes denken,” zegt Mariën. “Dat zie je in mijn eigen praktijk: ik ben actief als kunstenaar, curator, organisator, muzikant en performer. Ik kan van alles wat, maar ben nergens in gespecialiseerd. De verschillende werelden waarin ik werk komen samen en verrijken elkaar.”

In Kunsthal Gent slaat hij twee vliegen in één klap: “Overdag zie je een visuele installatie met tenten, door verschillende kunstenaars gemaakt, sommige specifiek voor dit project. ’s Avonds verandert de hal in de leefruimte van de deelnemende buitenlandse artiesten van Enter Through The Void, Exit Through The Gift Shop. Als slaapplaats zijn de tenten heel eenvoudig, maar het gaat me vooral om het samenbrengen van de kunstenaars: hopelijk hebben ze boeiende gesprekken en smeden ze banden.”

Dit is een publicatie in print. De volledige versie is te vinden in H ART #200,

februari 2020.

Foto Beauty Kit Spa © Isabel Burr Raty

Vragen zonder oordeel. Over het recente oeuvre van Kris Van Dessel

February 02, 2020

Wie de website van Kris Van Dessel opent, ziet een geluidloos slow motion filmpje van mensen die over het voetpad lopen in een straat in New York. Dit beeld kenmerkt het werk van de kunstenaar: het is een schijnbaar willekeurig snapshot van het dagelijks leven –een constante stroom aan informatie –een toevallige ontmoeting –een oneindige loop van passages –een netwerk van ideeën en betekenissen. Het filmpje doet enigszins denken aanscènes uithet legendarische‘Koyaanisqatsi’(Godfrey Reggiomet muziek van Philip Glass, 1982), waarin devertraagde beelden en een trance-opwekkende soundtrack een heel unheimlichgevoel evoceren.

 

Sinds Van Dessel in 2018 zijn fysieke atelier definitief vaarwel zei, vormt zijn website zijn dagelijkse werkplek en digitale stockageruimte. Hij bewaart er een nauwgezet en consequent archief, dat voor zijn publiek vrij te consulteren is. Met een dergelijke radicale stap daagt hij zichzelf uit, blijft hij alert. Het laat hem toe zijn positie en een belangrijke parameter van het kunstenaarschap –het atelier –in vraag te stellen.

Guðný Rósa Ingimarsdóttir: Het ongrijpbare gevat

January 26, 2020

De meeste werken van Guðný Rósa Ingimarsdóttir (°1968) lijken op het eerste zicht heel minimalistisch. Een wit vlak met wat vlekjes en woorden. Het is pas bij een blik van dichtbij, dat ze iets van zichzelf vrijgeven. De in IJsland geboren kunstenaar kwam in 1994 naar Brussel, waar ze nu woont en werkt. Zowel in België als in haar geboorteland is ze aanwezig in de kunstscène. Doorheen de jaren heeft ze een divers, maar tegelijk consequent oeuvre opgebouwd.

Hoewel papier meestal de drager is, is Ingimarsdóttir een multimediale kunstenaar. Ze maakt ook sculpturen, installaties en zelfs geluidswerken. In haar werken op en met papier, gebruikt ze steeds verschillende, doorgaans al eerder gebruikte of gevonden documenten. Die verbindt ze steeds in meerdere lagen. Het materiaal draagt al een geschiedenis mee, die voelbaar is in het kunstwerk. Zo bewaart ze briefwisselingen van haar familie, maar evengoed figureren ook boodschappenlijstjes of huistaken van haar kinderen in haar werk. Elementen ervan schemeren door in het resultaat: een losse zin, enkele cijfers, of wat oude potloodlijnen. Soms staat het werk er vol van, andere keren zien we slechts een minimaal spoor van eerder gebruik Daarnaast gebruikt ze gedrukte of geschreven tekst, verf, inkt, Arabische gom en zelfs naald en draad op het papier.

Dit is een publicatie in print. De volledige versie is te vinden in COLLECT, editie februari 2020.

"Ik ben een dienaar van de kunst"

January 22, 2020

De Duitse kunstenaar Jonathan Meese viert zijn 50ste verjaardag met een tentoonstelling bij Tim Van Laere Gallery. Zijn kunst zit vol religieuze en politieke symbolen, maar Meese is ervan overtuigd dat kunst de politiek overstijgt.

Voor het gesprek poseert Jonathan Meese (50) voor enkele foto's op het dak van de nieuwe galerie van Tim Van Laere, in de Antwerpse wijk Nieuw Zuid. Er staan drie bronzen beelden van hem. De kunstenaar bracht een speelgoedpistooltje mee en neemt allerlei heldhaftige houdingen aan. Hij amuseert zich duidelijk te pletter.

Of hij ooit boos is, vragen we even later. Galeriehouder Tim Van Laere, die Meese al tien jaar vertegenwoordigt, antwoordt eerst. 'Op mij of op zijn medewerkers is hij nooit boos, maar hij kan zich weleens opwinden als het over de politiek gaat.' De kunstenaar vult aan: 'Met mijn moeder heb ik af en toe ruzie, maar dat leggen we altijd snel bij, meestal met een wijntje.'

Dit is een publicatie in print. De volledige versie is te vinden in De Tijd, 23 januari 2020. 

Foto © Tim Van Laere Gallery

Marius Ritiu bij Moonstreet

January 19, 2020

In mei vulde hij de ruimte van Trampoline Gallery bijna volledig met een in koper geslagen ‘meteoriet’. De tentoonstelling, die Marius Ritiu (°1984) onder de naam Sisyphus Gallery organiseerde met curator en galeriehouder Simon Delobel, bleek het eerste deel in een groeiende reeks.

 

‘We laten deze meteoriet staan ‘until the rock stops rolling’,’ klonk het toen nog. Inmiddels verdween de Roemeens-Belgische Marius Ritiu enkele maanden naar New York, waar hij een andere meteoriet van acht meter hoog plantte in het Socrates Sculpture Park. En nu Simon Delobel de deuren van Trampoline Gallery definitief achter zich dichttrekt en een nieuwe ruimte opende in de Maanstraat in Antwerpen (vandaar de naam, Moonstreet), exposeert Ritiu daar het derde luik in zijn Sisyphus Gallery project.

‘Highway to the Moon’ heet de presentatie in de nieuwe galerie. Opnieuw een referentie aan het heelal en opnieuw is er een meteoriet te zien. Ritiu haalde de sculptuur van de eerste tentoonstelling uit elkaar om die in een nieuwe vorm tussen twee muren achter het huis te laten zweven. Een enorme brok koper, vol spanning en poëzie: vallend als een meteoriet, maar tegelijk ook onaantastbaar door de zwaartekracht, zoals een meteoriet in de ruimte.

Stroomopwaarts: Joost Vandebrug

January 14, 2020

In de rubriek STROOMOPWAARTS verkent Tamara Beheydt de Belgische hedendaagse kunst. Haar oog valt op kunstenaars die, klimmend naar de top, tegen de stroom in durven gaan: met verrassende onderwerpen, met vernieuwende technieken of met pertinente vragen. Deze maand: Joost Vandebrug bij Ingrid Deuss Gallery.

Zes jaar lang volgde en documenteerde Joost Vandebrug (1982) het leven van Nicu. Door de ogen van die Roemeens dakloze jongen ervaarde de fotograaf en videomaker het bestaan van straatkinderen in Boekarest, waar hij zich tussen 2011 en 2018 in onderdompelde.

 

Met deze ervaring en talloze beelden op zak, creëerde Vandebrug een documentairefilm, een reeks kleurenfoto’s en een reeks zwart-wit foto’s. Die laatste serie is te zien bij Ingrid Deuss Gallery in Antwerpen. De première van de film, in november 2019 in het Concertgebouw in Brugge, werd vergezeld van een presentatie van de kleurenfoto’s. De jongeren die Vandebrug volgde, leven onder de hoede van een man die zichzelf Bruce Lee noemt. Dat pseudoniem was de aanzet voor de titel van de film, Bruce Lee and The Outlaw, en geeft de personages een stoutmoedig karakter, alsof ze de hoofdrol in een actiethriller spelen. Het klinkt speels, maar stemt ook tot nadenken over de gevaarlijke omstandigheden waar de personages mee te maken krijgen.

Foto: © Joost Vandebrug

Ateliergesprekken: Babs Decruyenaere

January 12, 2020

Het kunstenaarsatelier: de plek waar het allemaal gebeurt. De plek achter de schermen, waar de kunstenaar inspiratie vindt, koortsachtig werkt en tot rust komt. Welke objecten verzamelt een kunstenaar om zich heen, uit noodzaak of uit genegenheid? In deze reeks selecteert Tamara Beheydt voorwerpen uit een snapshot van een atelier en gaat op zoek naar de verhalen erachter. Deze keer: Babs Decruyenaere.

Dit is een publicatie in print. De volledige versie is te vinden in Kunstletters #008 (jan./mrt. 2020). Bestel op www.kunstletters.be.

Foto: © Julie Van Kerckhoven.

Otobong Nkanga: 'Ik geloof in het delen van ideeën'

January 01, 2020

- Koen Van Boxem en Tamara Beheydt - 

De Nigeriaanse kunstenares Otobong Nkanga grossierde dit jaar in artistieke prijzen. In februari won ze de Ultima voor beeldende kunst van de Vlaamse Gemeenschap. ‘Altijd leuk als je wordt erkend in de plaats waar je woont’, zegt ze.

De vraag voor het interview met Otobong Nkanga (45) werd gesteld op 22 november. Haar Nederlandse echtgenoot Wim van Dongen reageerde meteen. ‘We hebben één dag in december vrij, de 17de. Als het voor u dan past bij ons thuis in Antwerpen, kan het voor ons ook.’ Druk druk druk dus. Eind november reisde Otobong Nkanga naar Kaapstad, waar ze een tentoonstelling opende. Te bezoeken tot 23 februari. Naar Tate St Ives in Engeland kunt u ook nog voor een andere tentoonstelling van de kunstenares. Maar dan moet u snel zijn. Zondag sluit ze.

‘Waar we dit jaar allemaal niet zijn geweest. Niet normaal’, zucht Van Dongen die 17de december. ‘Gisteren waren we nog in Bochum, waar Otobong de Pieter Weiss Preis in ontvangst mocht nemen. We zijn met de Flixbus van Duitsland naar hier gekomen.’

Hoe speciaal was 2019, vragen we Otobong Nkanga. ‘Elk jaar is speciaal’, zegt ze. ‘Maar je hebt het over de onderscheidingen? Ik was zeven keer genomineerd dit jaar. Ik heb er vijf gewonnen. Dat is wel uitzonderlijk, ja. Ik ben heel blij met de tweejaarlijkse Pieter Weiss Preis. Die bestrijkt het hele cultuurveld, niet alleen beeldende kunstenaars. Op de erelijst prijken ook enkele van mijn grote voorbeelden: Hans Haacke en Rosemarie Trockel.’

‘Maar ik was ook blij met de Ultima, hoor. Ik had die totaal niet verwacht. Het is leuk erkenning te krijgen in het land waar je woont. Op zich lig ik niet wakker van prijzen. Het geld is soms meegenomen. Je kan het investeren in nieuwe projecten. En je krijgt de kans je werk tentoon te stellen.’

Dit is een publicatie in print. De volledige versie is te vinden in De Tijd, 2 januari 2020. 

 

Foto: ©Katrijn van Giel.

Please reload

All texts: ©Tamara Beheydt